Van West- naar Oost-Berlijn
Dit verhaaltje heb ik geschreven toen ik naar Berlijn ging een aantal jaar geleden. Ik kwam het nog tegen en wilde het graag met jullie delen:
Het was 13 augustus 1961. Ik wilde van West naar Oost-Berlijn. De metro is dan het snelst. We reden vlakbij de Invalidienstraße, een station dat op een braakliggend stuk van het centrum lag. Normaal stoppen we er altijd, maar nu niet. De metro vertraagde, en ik zag niks anders dan lege perrons en een heleboel bewakers in de gangen. De bewakers keken ons na toen wij langs waren gereden.
Één halte later, aan de oostkant van Berlijn, moesten we uitstappen. Op mijn werk hoorde ik dat de DDR een muur om Oost-Berlijn had gebouwd, zodat er geen Oost-Berlijner meer naar het westen kon. Mijn halve familie woont in Oost-Berlijn. Wanneer zou ik ze weer kunnen bezoeken? Kan ik uit mijn werk nu nog wel naar huis? De vragen bleven maar rondspoken door mijn hoofd.
Na mijn werk ging ik weer op weg naar de metro. De S-bahn richting het westen, die moest ik hebben. Op het station kregen we allemaal een controle. Waar kwamen we vandaan? Waar gaan we heen? We moesten onze persoonsbewijzen ook laten zien om er zeker van te zijn dat iedereen die in de metro stapte ook echt uit West-Berlijn kwam.
Na 5 minuten in de metro gezeten te hebben, reden we weer door het Nordbahnhofstation. De lichten waren nu ook uit, het was een spookstation geworden. De hekken van het station waren gesloten en er stonden nog steeds 5 bewakers bij elke ingang.
Toen we net uit het station reden, stopte de metro opeens. Hij was stuk! Iedereen moest teruglopen naar het Nordbahnhofstation. De bewakers keken verschrikt op. Een aantal passagiers werden aangehouden op verdenking van vluchten. Ik was daar één van. De koude loop van het pistool tegen mijn nek deed mij verstijven en ik kon mijn tranen bijna niet meer in bedwang houden. Een man die naast mij stond, werd meegesleurd en op de grond gesmeten.
Nog geen tien seconden later hoorde ik een knal en zag ik de man, zonder enige emotie, op de grond liggen. Dood. Nadat ik drie uur heb vastgezeten op het station, hadden ze genoeg bewijs verzameld dat ik uit West-Berlijn kwam, en ik werd vrijgelaten. De metroritjes zouden nu voor altijd veranderen…
